MaintainMadness – Enduro trip Barcelonette 2019

Ook in de zomer en zonder sneeuw zijn bergen de moeite waard. Het is alleen een kwestie van ander speelgoed (en andere spelers).

Met een gezonde spanning werden er op woensdagavond op twee plaatsen in nederland verzameld en ingeladen. Fietsen en eten voor de nacht. Doel Barcelonette in Vallée de l’Ubaye; zo’n 12 uur verder naar het zuiden.

Na een voorspoedige rit zagen we ergens achter Grenoble de zon opkomen en kon Team Groen/Geel nog even genieten van de rust die Team Zwart zou komen verstoren.

Rit 1

Na de hereniging en kennismaking, werd plan 1 ontvouwen. Beginnen met een asfaltklim via Sauze bij Super-Sauze het terrein in. De eerste kilomters horizontaal langs de Terre Noire die zo kenmerkend in voor de streek, reden we de Col d’Alaris op. Tot dan toe nog weinig ‘spannend’, maar daar zou snel verandering in komen.

Na een paar encounters met wandelaars en een jager (compleet met hondje die een koe na deed), doken we de Col op. Euh.. die doken we af. De eerste afdalingen (en crash) waren een feit. De eerste kennismaking met switchbacks rijden overigens ook.

Terug via de speeltuin (voor fietsende jongetjes) en de rivierbedding terug naar huis.

… met dank aan de Europese Unie
 

Terug via de rivierbedding en de fietsenafspuitplaats (met dank aan de EU).

Lang moeten wachten op het eten, maar gelukkig wel met saus en super saus. Op de terugweg nog wat classic routeplanning in de buitenlucht.

Rit 2

Moe van het uitslapen en met verse (fabrieks-) croissants op het gemakje opgestaan. We hebben immers ook vakantie ver van onze snoozende of jengelende wekkertjes of zeurende werkgevers.

Sainte-Anne la Condamine is het doel; kijken hoe ver we kunnen komen met de bodemvrijheidsloze leasebakken over de Route Forrestières. We willen zo hoog mogelijk instappen en op 1.800 meter lijkt het ons beter om de auto’s te parkeren; verder te fiets.

De route klimt en klimt. Niet zo heel vreemd, ons doel ligt meer dan 1.000 meter boven ons. We duiken het dal in waar het stroompje Ruisseau La Parpaillon haar oorsprong vindt en zijn verbluft door de desolaatheid. We zijn de koningen van het dal.

We laten het pas naar de tunnel onder Col du Parpaillon links liggen, deze ligt immers ‘maar’ op 1.625 meter hoogte. We volgen het stroompje steeds verder het maanlandschap in.

… en genieten van de verkoeling van de stroom…

Vol verbazing zien we nog Bergmarmotten; de beestjes zouden eigenlijk al in winterslaap moeten zijn. We lunchen op het dak van een stal en bedenken dat het leven mooi is.

Na de rust van de lunch gaan we door, steeds verder het dal in, verder de hoogte in en de stijgingspercentages klimmen mee. Fietsen wordt steeds lastiger en klimmen met de fiets op de nek een steeds betere keuze. Een hele puzzel nog hoe de fiets beet te pakken en met welke schwung in je nek te gooien. Ergens zit er een twist in die handeling die mij in het begin steeds slecht af gaat; er heeft nog weken een bult in mijn nek gezeten…..

Lopen met een fiets in je nek is nog tot daar aan toe, maar in dit landschap, op deze hoogte, in deze temperaturen en vooral met deze stijgingspercentages. Het valt nog niet mee en regelmatig stoppen we om net te doen of we serieus aan routeplanning doen, maar meer is het stoer poseren en vooral bijkomen…..

Teon loopt voor me en het pad (if any) loopt in eens naar beneden om later weer te stijgen. Ik vind dat dom; waarom zou ik die hoogtemeters weggeven om later weer zuur terug te claimen? Dat blijkt een foute inschatting. Een pad is immers niet voor niets een pad…. Ik glijd uit en schuif diezelfde meters over het losse puin naar beneden.

Klimmen….

En nog eens klimmen….

Maar het doel heiligt alle middelen, alle zweet.. op 2.825 bereiken we ons hoogste punt tussen de Grand Bérard en La Chalanche in, Pas de Reverdillon. De zon begint te zakken en dat voelen we direct. Snel een foto en bewijs achter laten.

De afdaling is sketchy. Switchbacks, steil, keien zo groot als stierenkloten die tegen onze frames aan bonken waar de Titanic nog van zou schrikken, maar we maken het heelhuids beneden. En onder het toezicht van de volle maan dalen we weer af naar het dal, rijden we terug naar Barcelonette, terug naar de pizza van Sven, de Kronenbourg en de foto’s en verhalen. F**k, Le F**k… wat een dag!

MountainMadness goes WordPress!

Na een hele korte Joomla poging, ging de Mountainmadness site al heel snel over op Pivot (later PivotX). Pivot werkt mooi, maar Ollie en ik zijn als strenge webmeesters zwaar onder de indruk geraakt van WordPress. Eerst een hele (lange) avond over zitten brainstormen aan een Vlijmense keukentafel en nu een paar avonden even gefocussed nadenken en het is met het handje gelukt, wat met de standaard voorhanden tools niet kan. Zowel de nieuwsberichten overnemen, als de bijbehorenden commentaren.

En nu? Tadaa!!! Tweehonderdachtendertig nieuwsberichten en duizendzeventig commentaren staan in WordPress. Dit mooie berichtje is het eerste bericht wat native in WordPress gemaakt is. Wat nu rest is nog ‘even’ een mooie, passend layout maken…

To be continued!

Die berg komt er!

Het begon op 5 augustus op nu.nl* met deze woorden:

“Jij. Ja, jij daar, achter je beeldscherm. Doe ook eens wat. Die berg in de polder bouwt zichzelf niet.”

(nu.nl)

Deze woorde stonden in de column Thijs Zonneveld (wiki) op nu.nl en omdat ik niet dagelijks alle columns overal kan lezen, is het handig dat er twitter is (en alle andere sociale media). Zo kwam ik er toch achter.

WTF? Een berg bouwen? Een berg van Babel? Is Thijs gek geworden? Maar het ging ook knagen. Tijdens de theorielessen van Lawine 1 van Snow Safety Center, vertelde Meteo Morris dat het jammer is dat Nederland geen bergen heeft, anders zou Nederland de perfecte ligging en klimaat hebben voor mega-sneeuw. Alaska sneeuw.

Het ging knagen.

En ik was niet alleen. Thijs, roepend in de woestijn, kreeg volgelingen. Eerst 1, toen 5, 10 enz. De media dook er op.

En wat zou het mooi zijn! Een berg in nederland! ‘s Zomers fietsen, wandelen en klimmen of wildwaterkano varen zónder failliet te gaan aan Efteling kaartjes en in de winter? Skiën en snowboarden zonder een hele nacht te hoeven stinken in een auto.

Nee, laat die berg tot ons komen!

*) ja, ik weet dat het eigenlijk begonnen is met een column in De Pers, maar die lees ik nu eenmaal niet. Wel een hoop dossiervorming daar. klik

Edit 2: Jup en dus niet eens op 5 augustus, maar al op 29 juli.

Update: Weer op Nu.nl over de kosten van de berg.

Tag the Alps. Of je potje…

[[image file=”2011-03/tagjepotje.jpg” alt=”tag je potje” ]]

Tja, als je niet de alpen in gaat, kun je natuurlijk wel meedoen met de Tag the Alps competitie.

Deze inzending komt van uw webmaster en hoewel de webmaster vooralsnog uitgesloten is van deelname, lijkt het er wel op dat hij tweede gaat worden. Da’s namelijk ook meteen de laatste plaats…

[[popup file=”2011-02/01_heli.jpg” description=”(thumbnail)” ]]

De foto van RiBo is mede hierdoor nog steeds de gedoodverfde één-oog in het land der blinden….

Wie durft het aan om zijn (m/v) foto ook in te sturen?? Voor de grootste deugniet is er een bijpassende prijs!

Oja, in de shop is er nog steeds een kortingsactie gaande… Gebruik tot 4/4 de vouchercode LENTE2011 voor 10€ korting.

Tag the Alps

[[popup file=”2011-02/01_heli.jpg” description=”(thumbnail)” ]]

Na wat brainstormen in Italië en Zwitserland vorig jaar, heeft MountainMadness ook stickers uitgebracht. Natuurlijk om de eigen plankjes herkenbaar mee te maken, maar ook om te taggen…..

… want die Alpen moeten getagged worden. Er hangen namelijk al te veel Saiko, Husky of WePowder stickers. MOMA rijdt ook. Altijd en overal.

Vandaar de “Tag the Alps (of je bumper)”-wedstrijd.

Die deugniet die de gekste/dikste/mooiste/grappigste/of-wat-dan-ook-foto gemaakt heeft, wint een prijs.

En wat voor een prijs? Tja.. dat houden we nog even geheim, maar dat er een nieuw setje stickers in zit, wil ik wel verklappen.

De wedstrijd loopt tot de volgende MMQ. En voor de minder ingewijde rijders onder ons, dat is tot de MountainMadness BBQ. Daar zal ook de prijs worden uitgereikt.

Hoe doe je mee?

Nou, eigenlijk heel simpel. Plak een sticker, maak een foto en mail deze naar MountainMadness. De inzending zal dan zo goed als meteen op deze site geplaatst worden.

Hieronder vast de eerste inzending:

[[popup file=”2011-02/01_heli.jpg” description=”(thumbnail)” ]]

update van het MoMa Airwolf-front

[[popup file=”2011-02/04_heli.jpg” description=”(thumbnail)” ]]

Heel veel tekst heb ik niet van de crew gekregen, maar dankzij de laat-op-avond-Facebook-chats, toch al wel wat meegekregen uit Berner Oberland.

Zoveel zelfs, dat ik toch ook maar moet gaan sparen…

Er lag weinig verse sneeuw, maar dankzij de gids werden er toch mooie runs uit gepushed.

[[popup file=”2011-02/02_heli.jpg” description=”(thumbnail)” ]]

de crew, als ik het goed zeg en van links naar rechts. RiBo achter de Nikon, Marcel(?), Thomas (rode goggle), Rogier (oranje jas) en dan vermoedelijk Ollie (ook oranje jas, maar dan met muts). En staat Marc tussen Thomas en Rogier?? hmm.. of de goggle is van Ollie…

vlnr: bril is KT, Ribo met de Nikon, Michiel (ijsmuts), Marcel (rode goggle), Marc (rood op de achtergrond), Rogier (oranje), Ollie (randje)

[[popup file=”2011-02/03_heli.jpg” description=”(thumbnail)” ]]

.. en natuurlijk onder de leiding van Michiel Engelsman Huisman

[[popup file=”2011-02/01_heli.jpg” description=”(thumbnail)” ]]

.. er is zelfs nog tijd geweest om de Alpen te Taggen…