Wit poeder in Prada en Cayenneland

M2 heeft weer gereden dit weekend. Het doel was het land van de Koekoeksklok in de ski-en-gezien-worden stad Skt. Moritz. De stad van het Witte Poeder dit weekend…

En dan doel ik natuurlijk op dat witte poeder waar je hart sneller van gaat kloppen, de tijd laat stilstaan, in mooie kristallen komt en dodelijk is. Het enige verschil met dat andere poeder is dat dit spul 100% natuurlijk is en je neus niet naar de haaien helpt.

En Thomas, Ollie en Snowjunk hebben 3 dagen lang gescoord! 100% poeder. Vrijdag spelen in het bos bij Davos/Klosters ivm het lawinegevaar in Engadin, daarna de trein op richting St. Moritz… verschil in vers was frappant! Zaterdag en zondag heerlijk diepe poeder gereden in St. Moritz maar door de wind was het zondag was moeilijker scoren.

Op zaterdag in de mist nog wat loslopende skizoners/powderchasers tegen gekomen samen met een zogenaamde Rotgansus Megawattus in zijn natuurlijke habitat. Het geplande biertje ging die avond helaas niet door, het eten en drinken in Davos was er in dusdanige hoeveelheid dat er geen behoefte/mogelijkheid meer was tot een reisje richting Celerina waar de powderchasers zaten.

St. Moritz is ongeveer het meest freeride onvriendelijke gebied wat ik ken. Aan de kassa bij de liften werd ons toegesnauwd dat we die dingen (piepers) beter weg konden flikkeren want die werkten toch niet en dat we op de piste moesten blijven. Lawineberichten moest je echt zoeken en de info op de borden was ook niet echt duidelijk (gross tov stufe 3, zonder verdere specificering). Maar wat een terrein en wat een sneeuw!

De pizza’s waren ook lekker trouwens…

En over trouwens gesproken, onderweg ook nog genoeg sneeuw gezien…

Julierspass

En eigenlijk het grootste wonder, snowboarder in hart en nieren Snowjunk heeft geskied (zonder zijn benen te breken). Even gepield op de baby-piste en daarna het skipad terug naar de auto. Op het eerste steile stuk veilig in de remmen achter Thomas aan, maar het tweede steile stuk gewoon zelf… Oke, niet helemaal 100% op stijl, maar zonder gipsvlucht.

Schade van deze trip was trouwens aanzienlijk; Ollie’s rug en de D70 van Snowjunk hebben de nodige barsten opgelopen, terwijl ook de aborigineze roepia’s ook ietsjes harder gingen dan gewenst…..

Oja, alle foto’s staan natuurlijk op Flickr.

6 Replies to “Wit poeder in Prada en Cayenneland”

  1. Jippie, nou kan ik op twee websites op dezelfde foto’s reageren! Dus nogmaals: STOERE FOTO’S Nou maar hopen dat er in maart nog altijd verse poeder te vinden is……

  2. @marlous, ik vond ollies eigen stuk proza mooi genoeg om appeltje-c, appeltje-v voor te misbruiken…. Poeder was heerlijk. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik veel profijt had aan mijn verbeterde conditie! Dus ook dat is nog een vreselijke opsteker, nu nog werken aan de ervaring…. 🙂 Deze week alleen proberen tijd te vinden om achter mijn camera aan gaan… 🙁

  3. filmpje capturen is mislukt met dank aan ome Bill, windows moest zonodig herstarten vannacht. Goeie foto’s, maar dat wisten we al. Ben weer een beetje uitgerust, op naar project Lupus 2.

Comments are closed.