Roadtrippin’ door ItaliÃŽ

Sneeuwval in de Piemonte, nieuwe skis én mijn vaste maatje die tijd heeft om te gaan poederen. Alle seinen staan op groen voor een goed weekend.

KT

Woensdag krijg ik een sms’je van Morris dat Bardonecchia de volle laag heeft gekregen en perfecte omstandigheden heeft. Dus we cancellen het hotel in Airolo en rijden donderdagnacht ook richting Bardonecchia. Na een korte tussenstop in Basel rijden we de volgende ochtend via de Fréjus tunnel Bardo binnen.. wat een hoop sneeuw! Boven de Olympische pistes knallen we door het bos en een paar open kommetjes. Je kan wel zien dat Morris en co. goed bezig is geweest, links en recht zie je vette, hele vette lijnen lopen..

Onder het genot van een biertje in de avond hebben we weer contact met Morris, hij is ‘s morgens alweer doorgeschoven naar Sestrière / Milky Way en wij besluiten hem morgen weer te volgen.

Het pension in Bardo is er eentje uit een Roald Dahl verhaal, alleen de opzette tekkel ontbreekt. We krijgen met handgebaren en vreemde geluiden routebeschrijvingen naar pinautomaat en restaurant van de pensionhouder. En op het eind van de avond rollen we met een tevreden gevoel en een bolle buik ons bedje in..

Zaterdag rijden we vroeg de 30km richting Sestrière. Even babbelen met de carabiniere op de parkeerplaats en dan hophophop naar boven. De topliften zijn open en daar scoren we een paar hele mooi dikke runs voor we de weg oversteken richting Sauze de l’Oux. Ook daar weer een heleboel mooie, in de schaduw gelegen, noordhellingen met verse pow. De laatste afdaling (zuidhelling) terug naar Sestière is ondertussen ontdooid, afgekrast en weer opgevroren, niet echt bevorderlijk voor het skigenot…

We springen weer in de auto en rijden in een paar uur naar Pila, in het Aosta dal. Beduidend minder vers (30cm) maar lekker rustig en al een beetje richting huis. Na wat omzwervingen in Aosta zelf rijden we door naar Pila, scoren daar een hotel en kunnen direct aanschuiven voor het eten..

Zondagochtend schieten we alweer vroeg de liften in, want we willen het maximale eruit halen.. Pila is mooi, overzichtelijk en nog niet enorm verspoord. Na een korte hike pakken we 2 hele mooie runs om daarna onze kansen te gaan proberen aan de andere kant van het gebied te gaan wagen. We missen uiteindelijk onze geplande route in het bos.. sparren zijn toch een stukkie dichter dan de lariksen die we in Ses en Bardo tegen kwamen…

Om 4 uur rijden we de Mont Blanc tunnel weer in om uiteindelijk rond 0:30 weer bij thuis aan te komen.

Conclusies na bijna 3000km, 2 tunnels en teveel tol.. superavontuur met supersneeuw, lekker eten en gezellige mensen.