report: Sun Peaks

Vanaf KHMR rijdt je door een witte wonder wereld over de Rogers Pass richting Revelstoke, waar schitterende dingen staan te gebeuren in de komende drie jaren met een enorme uitbreiding van de hoeveelheid pistes, een compleet nieuw resort (inclusief helipad) en de meeste hoogtemeters in Noord Amerika. Echt iets om over een aantal jaar nog eens te komen kijken.

Bij Kamloops is het afgelopen met de sneeuw. De omgeving is grauw en grijs en ook de bergen veranderen snel in heuvels. Gaan we wel de goede kant op? Is dit, na een paar schitterende dagen KHMR, het einde van onze zoektocht naar poeder? We draaien de TransCan af en rijden de heuvels in richting Sun Peaks, dertig kilometer verderop. Langzaam maar zeker komt er weer sneeuw naast de weg te liggen en wordt de omgeving witter en witter. Sun Peaks is een compleet nep-Oostenrijks dorp in de zeer sneeuwrijke omgeving van mount Tod. En het hotel wordt ook nog eens gerund door .. duitsers…  Voordeel van een resort: je zet de auto weg en je hoeft er pas bij vertrek weer naar om te kijken. Ideaal voor de bierdrinkers onder ons.

Direct naar de day lodge om het cat skieen voor zondag te regelen. Weet je wat, doe er voor de dames een beetje hondesleeen bij en dan is iedereen gelukkkig. Een paar honder dollar armer kunnen we een restaurant in. Powder Hounds, waar ze, hoe toepasselijk Wiener Schnitzels serveren. Beetje vreemd tussen de sirloin en new york steaks, maar ja, je zit in nep-oostenrijk of je zit het niet.

De volgende dag snel op pad om de pistes te verkennen. Algemene conclusie, het niveau ligt stukken lager dan in KHMR en het grootste deel is keurig geprepareerd. Het is ook niet voor niets een familie resort. Groene pistes zijn op sommige stukken zo vlak dat schaatsen (of krabbelen voor de snowboarders onders ons) een noodzaak is. Wel leuk is de hoeveel glade-runs (door het bos) wat zeker met de vers gevallen laag poeder tot veel plezier binnen de hele groep leidt. Maar wij willen meer, dus we omhoog richting de top van Mount Tod. Daar heb je van die schitterende besneeuwde bomen zoals je ze alleen van de foto's kent. Maar het staat in geen verhouding met KHMR.

's Avonds een telefoontje: vanwege de warmte is de poeder loodzwaar geworden en verwachten ze een ijslaag erop. Niet de ideale omstandigheden om eens lekker te knallen en zodoende wordt het hele feest afgeblazen. De volgende ochtend is de sneeuw dus ook zwaar en ijzig en we zijn blij dat we niet in een cat zitten. Dus nog maar meer tree-runs en gewoon lekker knallen. Stimulans is de FIS Speedski races die in Sun Peaks worden gehouden en waarbij snelheden van over de 170km/h worden geklokt. In de middag proberen we een double black diamond uit. In combinatie met de zware sneeuw en losliggende ijsblokken levert dat 1 skier op met een blauw oog en twee afbrande skiers. Onze snowboarder heeft het ook wel gezien. De gedecimeerde groep perst er nog een paar zwarte runs uit en de hele meute ligt in de hot tub voor de dames terugkeren van de hondenslee.

De avond spenderen we discusserend over welke routen we moeten volgen, over het noorden via Cache Creek en Lillooet of toch maar op veilig via Vancouver? Na hints en tips van onze local ter plaatse en het controleren van verschillende websites en de het weather channel besluiten we toch voor de scenic route te kiezen over het noorden.

In de natte sneeuw verlaten we Sun Peaks op weg naar Whistler, onze laatste stop op de road trip.

2 Replies to “report: Sun Peaks”

  1. goede keuze de scenic trip, ook al houdt dat wel in dat het dus niet dumpt… ik hoop voor jullie op nog een nachtje veel sneeuw… skieze!

Comments are closed.