Krasse Knarren; the real deal

kk

We zouden deze trip met z’n zevenen zijn, maar kort voor vertrek moesten Ollie, Marlous en Brechje helaas afhaken vanwege familie omstandigheden. Kort nog alle opties overwogen en uiteindelijk besloten om toch af te reizen naar het Bregenzerwald, meer specifiek het dorpje Mellau. De ploeg bestaat inmiddels uit Kamikaze Tommie, Super Suus, Mad Cow Allan (aspirant Knar) en als knar van het eerste uur Jan B.

Als gebruikelijk wordt er op donderdag avond verzameld in Rijkevoort en hoe wonderlijk Allan is zeer op tijd. We eten met z’n drieën een hapje (jan eet thuis i.v.m. zijn dieet). Waarna de box op het dak gezet wordt. Jan en Annie arriveren, evenals Be en Ineke die op huis en beesten zullen passen. Om half negen is het zo ver, alles is ingeladen en we kunnen vertrekken. Na een korte tankstop in Venlo schieten we goed op, om een uur of 2 wisselen we van bijrijder, die valt dan om van de slaap. Met een nieuwe bijrijder schieten we om half 3 de Oostenrijkse grens over en besluiten niet direkt aan de grens bier en worst te nuttigen, maar nog even te wachten totdat we in de middel of nowhere een table-dance bar vinden. Genoeg reden om te stoppen. Uiteindelijk zijn we om half vier in Mellau bij Haus Mittagsspitze, we bellen de eigenaar Peter Dietrich uit bed en om 4 uur slaapt alles.

De volgende ochtend vrijdag 6 februari, Peter heeft een super ontbijt gemaakt, alles er op en er aan. We besluiten om naar Damüls te rijden, een liftpas hebben we reeds gescoord in Mellau, we zaten immers letterlijk 50 meter van de lift. Om 10 uur hebben we de latten onder en gaan met de Sunegg omhoog voor de middag krassen we het gebied Ober-Damüls en rondom de Hasenbühel af, jammer genoeg is er niet heel veel sneeuw, wel behoorlijk wat zon. Als de zon rond de middag verdwijnt zoeken we een restaurantje op Uga-Alp, hier hebben we een uitgebreide lunch. Aldus gesterkt vervolgen we onze weg door het gebied en werpen vanaf de bovenkant van de Hohe Wart-lift een blik op het skigebied van Mellau. Jammer genoeg is de verbinding nog niet klaar, met dank aan alle Umwelt-beschützer. Zo tegen 4 uur besluiten Mad Cow en ik de zwarte piste te doen die Mad Cow in de ochtend al gezien had langs de Sunegg. Suus en Jan blijven bij de Almstüble om te filmen, waarna we gesterkt door een Honig-Willi op weg gaan. Voor Mad Cow loopt het iets minder fortuinlijk af, een stuurfout eindigt in en glijpartij van zeker 100m, gelukkig kwam een aardige Oostenrijker zijn ski’s brengen. Helaas hebben we dit niet op tape, maar volgens Jan en het commentaar op de band was het bijzonder spectaculair. We besluiten nog wat te drinken in de schirmbar en de zon boven aan de Wallisgaden-lift. Om 5 uur gaan we voldaan terug richting Mellau.

Op onze zoektocht naar een goed restaurant stuiten we op een werkstatt, even gekeken wat dat nu weer was. Blijkt dat ze er kunst en drank verkopen. Aanleiding voor Allen en mij om een kleine proeverij op te zetten. De winnaar is de Brat-Apfel likeur, welke we direkt besluiten te kopen. Als restaurant komen we bij Zur Mühle op aanraden van de dame uit de werkstatt. Hier is het eten werkelijk voortreffelijk en wordt aan alle kanten meegedacht voor dieet en speciale wensen. Een aanrader dus.

Zo tegen achten zijn we dan eindelijk weer in het appartement terug, iedereen wil onder de douche en Allan en ik besluiten de whirlpool en sauna eens te proberen. Met een biertje erbij bleek al snel dat beide werkten al waren ze lange tijd niet gebruikt.

Om een uur of half 10 zitten we gezellig met z’n vieren in de woonkamer van het appartement aan een Brat-Apfel likeur, waarvan we besluiten deze niet ad fundum te kiepen, maar te nippen, het spulletje is te lekker. Na 2 spelletjes van Allan/Andy zijn we zo moe dat we onze kamers opzoeken, om lekker bij te slapen.

Zaterdag 7 februari, vandaag gaan we naar Warth-Schröcken, ook hier zijn Allan en ik al eens geweest, maar de Diedamskopf in Au-Schoppernau had te veel geleden onder het warme weer. In Warth ziijn de pistes ook behoorlijk kaal en komen er her en der al steentjes door.

Parkeren doen we onder aan de Salober, en daar staan we naast Dirk van Meelis, dat is degene die mijn ski’s altijd waxt. Hoe klein kan de wereld zijn. Met de Salober omhoog en dan afdalen naar de Auenfeld, tot een uur of elf spelen we hier rond om te landen bij Berghotel Körbersee, wellicht het mooiste stukje van het hele gebied. Na een apfelstrudel en wat te drinken begint ook de zon flink te schijnen. Suus staat lekker op haar ski’s en ook Jan kan goed mee komen. We besluiten via een ski-route naar de Jägeralpbahn te gaan om vervolgens bij Steffisalp wat te gaan eten. Suus ging op deze route zo snel dat haar ski’s begonnen te klapperen, tijd voor nieuwe ski’s?
Na het eten doen we na een aantal liften te hebben genomen een bijzonder lange afdaling richting de Jägeralpbahn, Allan en ik nemen hier een afkorting via en ski-route terwijl Jan en Suus kiezen voor de lange weg. Deze bleek zo lang te zijn dat ik uiteindelijk naar beiden op zoek ben gegaan. Natuurlijk kwamen zij net beneden toen ik vertrok met de lift. Inmiddels was een wolk tegen de berg gedreven en werd alles bedekt met mist. Na een Schnappsmoment zijn we opnieuw naar boven gegaan in de hoop in de zon terecht te komen. Helaas dat was wishful thinking. Uiteindelijk zoetjes naar beneden gegaan (ik ben nog van de piste afgestort) en geland voor een Vliegend Hert en een pilsje in de S1. Hier troffen we Dirk en kornuiten weer, maar ondanks het aanbod van een biertje zijn we toch richting Mellau gegaan. Deze keer hadden we het omgedraaid, eerst douchen/sauna, daarna uit eten. Hiervoor hadden we een restaurant in Au uitgekozen, de Uralp. Het blijkt een herbouwde authentieke Almhut te zijn, ingericht met allerlei oude werktuigen en materialen. Hier maken ze vrijwel alles met Produkte aus eigene Wirtschaft. Vooral de Bergkäse is erg lekker, Allan en Suus hebben hiervan kaasfondue, maar ook het kirschwasser zal er wel aan bijgedragen hebben.

Verderop in de zaal was een bus bejaarden geland, normaal een reden om dit soort gelegenheden te mijden, maar in dit geval was het reden voor de plaatselijke trekzak speler om de gelegenheid wat op te vrolijken. Hij heeft zowat alle tijd die wij aanwezig waren meezing nummers gespeeld (en gezongen) en vertelde tussendoor grappen, waarin ook de bejaarden betrokken werden. Duidelijk was dat die het erg naar hun zin hadden. Het hele restaurant ademde hierdoor “Stimmung” uit waardoor ook wij ons prima vermaakten. We waren om half 10 weer terug en na een paar Brat-Apfel likeurtjes hebben we onze bedden weer opgezocht.

Zondag 8 februari, het heeft vannacht gesneeuwd, en niet zo’n beetje ook. De auto is helemaal wit, joepie! Vandaag skiën we in Mellau, gisteren hebben we al een pinnetje gescoord, dus we moeten wel. Vanaf het appartement lopen naar de lift (jawel 50 meter) en dan omhoog. Al snel blijkt dat ondanks de 3 liften Mellau bijzonder leuk is met 40 cm poeder op de piste en daarnaast! Vooral Jan en Suus moeten eerst even in komen, maar na 2 runs zijn ook zij overtuigd, laat die zwarte 8 maar komen. Super bochten in de dikke sneeuw geweldig en allemaal op video! We besluiten de Talabfahrt te nemen om met de hoofdlift bij het restaurant uit te komen. Gelukkig was er nog een tafeltje vrij het was er behoorlijk druk, maar wat wil je goede sneeuw en maar 2 restaurants.

Na het eten doen we nog enkele runs, waarna Allan en ik de skiroute besluiten te nemen. Had ik even spijt dat ik mijn off-piste ski’s beneden had gelaten, maar ja ook zo ging het wel. Allan had het wel zwaar, maar is toch overal afgekomen zonder een krater te slaan, hij is echt bijzonder veel vooruit gegaan, chapeau Allan. Als afsluiter nemen we nogmaals de Talabfahrt, uiteindelijk brengt deze ons tot voor de deur van het appartement. Snel omkleden en inpakken zodat we om iets voor half 3 kunnen rijden. Even tanken en dan door de tunnel naar Dornbirn (hé die hadden we op de heenweg niet, kent de navnav kennelijk nog niet). Eten doen we in Rheinböllen (thankx to Rogier) en om 1 minuut over half tien zijn we in Rijkevoort. Allan in de auto gezet, uitgeladen, Jan naar huis gebracht en weer een geslaagde trip afgesloten.

Meer foto’s in ons webalbum

5 Replies to “Krasse Knarren; the real deal”

  1. Leuk verhaal!! mooie foto’s en goed weer zo te zien :0) En uit betrouwbare bron kan ik vertellen dat het bijbehorende filmpje ook zeker niet slecht is!

Comments are closed.