Season Kickoff 2018

drank

Nu vallen de blaadjes nog; maar binnenkort valt er sneeuw! Mooi moment om eens na te gaan denken over de seizoensaftrap.

Natuurlijk staat alleen nog maar de datum vast: 15, 16, 17 december.

Als je geen mail hebt ontvangen: neem even contact op met Thomas!

EHBBO Training – Air Zermatt

“Zullen we terug gaan, ‘t wordt nu wel heel slecht..”, de woorden waaien amper van mijn lippen of net over de kam verschijnt een poppetje, die als een idioot schreeuwt en met zijn armen zwaait zo snel hij ons in het vizier krijgt. Langzaam glijden we naar hem toe.. de eerste woorden die ons bereiken zijn “help” en iets van “avalanche” en met een blik over de rand is het een opslag duidelijk; de groep voor ons heeft bij de afdaling een hele dikke lawine afgetrapt en blijkbaar zijn er twee mensen in verdwenen.



Kut.. wijze woorden vanuit de SSC training komen boven, organiseren, zoeken, vinden, graven en heli bellen. De eerste hebben we snel eruit, hij maakt kabaal voor tien en zijn linker arm staat in een vreemde hoek. De tweede lijkt onvindbaar, pas na 20 minuten hebben we zijn hoofd vrij. Hij ligt akelig stil en reageert niet op ons geschreeuw en geschud.. “Waar blijft die fucking heli?” schreeuw ik naar mijn maatje, maar zijn blik zegt al voldoende. “Geen heli, te slecht weer om te vliegen… ”

Gelukkig niet iets uit mijn eigen ervaring, maar wel een van de (vele) scenario’s rekening mee leert houden tijdens de EHBBO / BLS training van Air Zermatt. Opeens besef je dat zaken die in de bewoonde wereld normaal zijn in de bergen helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn. En dan?

Tijdens de training leerden we, onder begeleiding van Menno (bergredder), Oliver (paramedicus) en Daniel (Arts) stap-voor-stap de basiszaken van het eerste hulp verlenen in de bergen in combinatie met een flinke focus op het stuk eigen veiligheid, overleven wanneer je niet direct door een heli opgepikt kan worden.

De eerste dag begon met een introductie op de basis van Air Zermatt, waarna we allemaal met de heli richting de Testa Grigia gingen voor het vervolg. Na uitleg over de do’s and don’t rondom het werken met heli waren daar de eerste slachtoffers. Natuurlijk (?) was onze eerste hulp kennis erg ver weggezakt en begonnen we, ter plekke in de sneeuw, met de basis: benaderen en onderzoeken van een slachtoffer. Na het eten was er in de hut een lezing over onderkoelingsverschijnselen waarna we direct nog een keer in actie mochten komen en merkten hoe zwaar het is om een “bewusteloos” iemand een paar honderd meter een berg op te zeulen.

De volgende ochtend was ook direct een leermoment: je kan niet ongestraft zonder acclimatiseren op 3400m gaan zitten, iedereen had redelijke koppijn en voelde zich katerig. Ondanks dat ging het programma in dezelfde vaart door met scenario’s en heel veel praktische uitleg. Warmtepakkingen, reanimeren, beademen in combinatie met graaftechnieken en basic pieperzoeken passeerden de revue. Na het eten was er een lezing over het werk wat Menno heeft gedaan op Denali voor de reddingsdienst. De rest van het avondprogramma was gevuld met “slapen in een sneeuwhol”. Door de een wat enthousiaster benaderd dan door de ander, maar uiteindelijk heeft iedereen toch enkele uren geslapen.  

Vijf uur in de ochtend wakker worden omdat Menno roept dat ze met de pistenbullies aan de gang gaan. Er zijn betere dagen geweest. Wanneer je uit het sneeuwhol kruipt besef je pas hoe warm het daarbinnen was, het is koud buiten! Na bijkomen in de hut en het ontbijt passeerden nog een aantal scenario’s de revue om alles nog eens goed te herhalen. Directe feedback maakte het geheel af. Na het laatste scenario worden de spullen gepakt en moet alles naar beneden worden vervoerd. Hilarisch waren de reacties op de reanimatiepop die achter op een rugzak is gebonden.

Erg interessant en leerzaam, maar ook leuk en gezellig, mede dankzij de erg gezellige groep.. Sander, Jeroen, Arjen, Irene en Richard: bedankt!

Moddermadness Tour – 3

Een nieuw weekend, een nieuwe lading modder over de fiets/jas/helm.. euh.. eigenlijk alles..

Route was dit keer in de Loonse en Drunense duinen, gekozen door de twee specialisten (Tom en Johan) waarna 1 van de twee wijselijk besloot om af te haken. Waarschijnlijk had Johan beter naar de weersvoorspellingen gekeken dan wij.

Om 10 uur stonden we (Tom, Marlous en ik) bij de Roestelberg samen met nog tientallen anderen van dat tricot tuig.. wat een verschil met een druilerige zaterdagochtend in Amerongen! De route was technisch, mul zand, steile klimmetjes en zoals al gezegd, heel veel andere ATB’ers. Een lekkere start voor ons beginnende mountainbikertjes..

Zodoende waren Marlous en ik niet echt rouwig dat Tom bij de Rustende Jager voorstelde om het laatste stuk maar over het fietspad terug te gaan omdat hij niet helemaal fris was.

Volgende week zaterdag een reprise? Locatie: Amerongen?

Val Gardena

Tussen alles door, zouden we nog even vergeten dat Richard, Rogier, Thomas en Allan nog zijn wezen skien.

SleepingCow (MoeiKoei)

Ze hebben afgelopen weekend de Val Mezdi geskied (Sella Ronde/Arrabba/Val Gardena) En die staat dan weer in de wepowdergids blz 230, kijk ook maar even bij Gebied 106 en 108. Dan krijg je een kleine indruk.

Even voor de goede orde Allan was er ook bij, maar heeft wel 2x de Sella Ronde gedaan, maar niet de Val Mezdi. Was toch erg tevreden.

Rogier mailde naar KT alsvolgt:

“Heren,

Zojuist onze track op sportstracker.nokia.com gezet en nog even “gegoogled” op Val Mezdi.
Maar goed dat ik dat niet van te voren had gedaan, denk dat ik dan was afgehaakt 😉

“Now it comes the first, difficult and most steep part. If two, same tall
skiers stand side by side in a distance of 20 cm, the head of the under one
is in hipheight of the above one”.
Zie linkje naar de website.

Kijk ook even naar de virtuele toer voor fantastische plaatjes van het couloir

http://www.altabadiaski.info/pages/mp.php?getpage=skitouren&sub=7&se=E

Als je die link gebruikt begrijp je waarschijnlijk dat het nodig is om wat plaatjes online te zetten.”

Misschien dat een van de heren nog even een echt verslagje kan maken…..

De foto’s die gemaakt zijn, staan in ons nieuwe album bij Picasa.

Wit poeder in Prada en Cayenneland

M2 heeft weer gereden dit weekend. Het doel was het land van de Koekoeksklok in de ski-en-gezien-worden stad Skt. Moritz. De stad van het Witte Poeder dit weekend…

En dan doel ik natuurlijk op dat witte poeder waar je hart sneller van gaat kloppen, de tijd laat stilstaan, in mooie kristallen komt en dodelijk is. Het enige verschil met dat andere poeder is dat dit spul 100% natuurlijk is en je neus niet naar de haaien helpt.

En Thomas, Ollie en Snowjunk hebben 3 dagen lang gescoord! 100% poeder. Vrijdag spelen in het bos bij Davos/Klosters ivm het lawinegevaar in Engadin, daarna de trein op richting St. Moritz… verschil in vers was frappant! Zaterdag en zondag heerlijk diepe poeder gereden in St. Moritz maar door de wind was het zondag was moeilijker scoren.

Op zaterdag in de mist nog wat loslopende skizoners/powderchasers tegen gekomen samen met een zogenaamde Rotgansus Megawattus in zijn natuurlijke habitat. Het geplande biertje ging die avond helaas niet door, het eten en drinken in Davos was er in dusdanige hoeveelheid dat er geen behoefte/mogelijkheid meer was tot een reisje richting Celerina waar de powderchasers zaten.

St. Moritz is ongeveer het meest freeride onvriendelijke gebied wat ik ken. Aan de kassa bij de liften werd ons toegesnauwd dat we die dingen (piepers) beter weg konden flikkeren want die werkten toch niet en dat we op de piste moesten blijven. Lawineberichten moest je echt zoeken en de info op de borden was ook niet echt duidelijk (gross tov stufe 3, zonder verdere specificering). Maar wat een terrein en wat een sneeuw!

De pizza’s waren ook lekker trouwens…

En over trouwens gesproken, onderweg ook nog genoeg sneeuw gezien…

Julierspass

En eigenlijk het grootste wonder, snowboarder in hart en nieren Snowjunk heeft geskied (zonder zijn benen te breken). Even gepield op de baby-piste en daarna het skipad terug naar de auto. Op het eerste steile stuk veilig in de remmen achter Thomas aan, maar het tweede steile stuk gewoon zelf… Oke, niet helemaal 100% op stijl, maar zonder gipsvlucht.

Schade van deze trip was trouwens aanzienlijk; Ollie’s rug en de D70 van Snowjunk hebben de nodige barsten opgelopen, terwijl ook de aborigineze roepia’s ook ietsjes harder gingen dan gewenst…..

Oja, alle foto’s staan natuurlijk op Flickr.

Site nieuws

internet exploder

*Oeps* Pas tijdens een schaars vrij momentje op het werk even naar deze site gekeken. Nouja, even de moeite genomen om met Internet Explorer te kijken. En daar werd ik niet vrolijk van.

Design update

Misschien is het opgevallen, maar na de update van het CMS eerder dit jaar van Pivot naar PivotX, is nu ook het design (weer) ge-update. Helemaal zijn we er nog niet, maar het begint steeds meer ergens op te lijken. Rechts zijn nu ook al 3 smoelenboek pagina’s toegevoegd, deze drie smoelwerken dekken natuurlijk niet de lading, iedereen die naar eigen zinnen een lijstje maakt en deze met foto opstuurt, mag er bij.

Internet Explorer?

Het was me nog niet opgevallen eerder omdat ik op mijn lieve Macje alleen Firefox en Safari tot mijn beschikking heb, maar ik vreesde het ergste. Terecht. Microsoft Internet Explorer maakt er namelijk een zooitje van. Rare interpretatie van CSS, transparantie van de PNG’s verprutsen etc etc. Gelukkig kijkt slechts 44,99% van de bezoekers de door de roze zonnebril (censuur zo u wilt) van ome Bill. Heel veel kan ik er eerlijk gezegd niet mee zitten. Ik heb daar drie redenen voor:

1.) Browsers als Firefox, Safari of zelfs Google’s Chrome houden zich veel strikter aan de regels van het W3C en aangezien dat dé organisatie is op het gebied van Internetstandaarden.

2.) De meerderheid van onze bezoekers gebruiken al Firefox

3.) Ome Bill maakt geen browsers meer voor het Apple platform, dus al zou ik willen, dan zou ik eerst aan de PC moeten en laat ik daar nu net geen zin in hebben om daar fondsen voor vrij te maken.

4.) Oja, de eeuwige bonus-reden. Tijd. Simpel. Er zit al best heel veel tijd in de site en met nog meer tijd er in wordt of mijn baas boos, of mijn mrs.Snowjunk….

Browsergebruik volgens Googles Analytics

Browser Percentages
1. FireFox 50,82%
2. Internet Explorer 44,99%
3. Safari 2,56%
4. Chrome 0,70%

5.

Opera 0,70%
6. Camino 0,23%


Overigens maakt 20,51% gebruik van Apple en euh.. ja.. dat ben ik dus denk ik.. Enige troost en verdediging voor dit cijfer, op de zaak hou ik de site ook nauwlettend in de gaten en daar gebruik ik wel een Windows machine (wel firefox net als thuis).

.. Trouwens, hoe komen jullie aan die hippe avatars??

En waarschijnlijk was dit ook al wel een keer opgevallen.. Ollie en Snowjunk hebben van die hippe avatars bij hun berichten.

“Huh? Avatars? Nee dank je, ik heb net gegeten….”

Ja joh, die plaatjes… En ook hier kan en mag iedereen meedoen. PivotX maakt gebruik van het Gravatar systeem. Bij Gravatar kun je je gratis aanmelden en een plaatje uploaden. Als je daarna hetzelfde emailadres invult bij de reacties op de MM site (ik zou wel altijd het vinkje aanzetten wat zegt dat je adres verborgen blijft vanwege spam), dan staat je avatar er meteen bij….

Snow in Georgia

Five Riders heard a story, a story about snow in georgia. A new and different freeride movie. A dokumentation of a country with many options. A film by Allard Faas.

Stom toevallig kwam ik pas op de site terecht van Snow in Georgia; een Nederlands pareltje tussen het geweld van ski/snowboardfilmfabrieken als Matchstick of MackDawg. De maker, Allard Faas, zegt zelf over de onbekendheid van de film:

Dat die niet in de gebruikelijke blaadjes staat is ook een publiciteit probleem. Het project is eigenlijk een beetje uit de hand gelopen. En dan is de site en de film zo hard werken dat, wat belangrijk is, de publiciteit er bij inschiet. Overigens zijn het niet de minste die mee waren o.a. Matthias Haunholder, Oostenrijks beste freerider van dit moment, zit in de World Tour van Nissan en Patrick Koller is Oostenrijks beste Skiecrosser. We zijn nog bezig met het organiseren van een screening in Nederland.

Maar, desalniettemin een mooi stukje film, wanneer deze in nederland vertoond zal worden, zullen we daar zeker over berichten!

MM1 – Technik Trainung

Heel veel last minute geregel, maar uiteindelijk zitten we dan toch rond een uur of 9 op donderdagavond in de auto richting Neukirchen. Met dit jaar een uitzonderlijk hoge opkomst van wel 7 man/vrouw om het seizoen mee te openen. En dit jaar met de insteek van een techniek training, waarvoor ik 3 echte profi’s heb weten te regelen!

Om het maar meteen goed te doen, een nieuwe route aangezien de A61 veranderd is in een bouwput en zo zie ik (al knikkebollend) weer eens wat andere stukken autobahn voorbij trekken. Uiteindelijk draaien rond een uur of 5 de bolides van KT en Rogier het erf op bij de familie Brunner. Het feest kan beginnen!

Maar eerst een paar uurtjes maffen.. zodoende staan we rond een uur of 11 in Kaprun om warm te skieen en te wennen aan de (geleende) latten. Terwijl ik bijzonder onelegant probeer een setje slalombakken te beteugelen wordt er vanuit de lift mijn naam geroepen.. wederzijdse verwarring alom, maar het blijkt Berber te zijn die samen met Walter en Lisa, unsere profi’s, ook op weg is naar boven, blijkbaar skieen we nog steeds overduidelijk als een stel nederlanders die wel een techniektraining kunnen gebruiken..

Terwijl wij even wachten op onze leraren, op het terras in de zon, komt nog een bekende voorbij gewandeld: Maarten Huisman van het Snow Safety Center. It’s a small world after all!

De profi’s arriveren en we kunnen aan de slag! De indeling stond eigenlijk al vast en zo knalt ieder groepje met zijn eigen leraar weg.. om een lang verhaal kort te houden, we werken 2 uur lang aan houding, techniek en vooral leren we om gebruik te maken van onze carveskis. Walter laat er geen gras over groeien en jaagt ons uiteindelijk ook nog even over een buckelpiste heen.. auch! Gelukkig weten we hem daarna tot een schnappsmoment te verleiden! Als afsluiter blijven we allemaal nog even hangen in het Alpin Center om enthousiaste verhalen uit te wisselen en onze profi’s uit te horen..

‘s Avonds het bekende recept van een hapje eten, borreltje drinken en heel heel heel diep slapen…

De volgende ochtend begint eigenlijk in de file.. jawel.. want half Oostenrijk/Tsjechië/Duitsland heeft besloten om te gaan skieen en heeft daarvoor de gletsjer van Kaprun uitgekozen: effect is dus dat er 8000+ mensen op een gletsjer aan het krabbelen zijn en er gigantische rijen voor -euh- alles staan.

Gelukkig weten onze leraren wat rustiger plaatsjes te vinden en profiteren wij van de lunch tijd (minder druk op de piste).. 4 uur trainen en de lampjes beginnen links en rechts alweer uit te gaan, maar we krijgen lof en natuurlijk een buckelpiste als laatste. Het schnappsmoment is natuurlijk ook niet vergeten (hoe snel wij mensen kunnen verpesten.. )

‘s Avonds is het weer eten, brandende borrels, toupen en een beetje op tijd naar bed, want de volgende ochtend gaan we héél vroeg weer de pistes op om maximaal te kunnen profiteren!

De volgende ochtend begint iets flitsender dan de ochtend ervoor, alhoewel Walter en Berber er een lange nacht op hebben zitten, zitten we toch rond 9 uur boven de 3000 meter op de Kitzsteinhorn. Wederom een dagje lekker doorknallen en nog eens met onze neus op de feiten worden gedrukt. Rogier scoort eindelijk zijn felbegeerde apfelstrudel en daarna sluiten we af met een 45 graden hellinkje, een buckelpiste en heel veel goed advies van Walter. Ter afscheid hebben we (natuurlijk) nog een schnappsmoment en daarna is het omkleden, auto in en richting huis..

Om 3:00 rollen Marlous en ik tevreden ons bedje in… dromend over de volgende tour!

Conditietraining

Met allerlei goede berichten op de site van Maurice kan het niet anders zijn dan dat Koning Winter weer op weg is naar Europa. Om niet weer een conditioneel modderfiguur te slaan op de groene pistes zoals elk jaar, neem ik me elk jaar weer voor om op tijd aan de conditie te werken. Normaal kom ik niet verder dan de voornemens, maar dit jaar ….

… dit jaar helpt Evy me. Evy Gruyeart is een Vlaamse dame die zich opgeworpen heeft als mijn Personal Trainer om van nul naar de tien kilometer te gaan hardlopen. Gelukkig is Evy erg geduldig en erg flexibel. Dagje later of eerder dan gepland maakt niet uit. Erg lekker om zo te trainen. en weet je wat het leukste er van is? We mogen het allemaal met haar doen!

Evy is namelijk de presentatrice van de Start to Run podcast van de vlaamse zender één. De podcasts zijn helaas niet officieel meer te downloaden, maar met een beetje handig google-n of door ze te ‘lenen’ van iemand die ze al heeft, kun je ze ook gaan gebruiken.

Podcasts op de iPod (of elke andere mp3 speler), hardloopschoenen aan en beginnen maar. Evy gebruikt langzame en snellere (wel is waar but-) muziek om het tempo aan te geven. Minuutje joggen, minuutje uitwandelen en weer joggen etc. Per les zo’n twintig minuten en dat is goed te doen. Het lastigste is het om een rondje te kiezen wat ongeveer net zo lang is als de les (of heel veel rondjes om het huis).

In een mailwisseling met Ollie nog wel de andere mogelijkheden van conditietraining (fietsen en zwemmen) besproken, maar hardlopen heeft voor mijn twee grote voordelen; direct vanuit huis en kan in het donker en is dus niet afhankelijk van de toch al volgepropte weekenden.

Buiten het opbouwen van mijn conditie heb ik als het goed is ook het voordeel dat ik met de bbq van volgend jaar mijn buik niet meer in hoef te houden….