Gr¯eten uit Zwitserl¸nd

We mochten weer weg … hoe vaak nu nog ??

 

Ribo, Rogier en Ollie hebben zichzelf op woensdagavond rond een uur of 12 in een audi geplaatst om te gaan roadtrippen (me moesten wel … Diana wilde naar bed) richting ?? (t.b.d.). Ergens ter hoogte van Karlsruhe werd onze eerste locatie vastgesteld op Sörenberg aan de achterkant van de Rothorn, met fantastisch freeride mogelijkheden. Echter daar aangekomen rond 7:30 werd onze hoop de grond in geboord … de toplift bleef die donderdag dicht. Na wat heen en weer bellen met Frank Sloot viel Engelberg af. We zijn dus uiteindelijk in Adelboden beland … de place to be voor Zweden en/of Zwitsers die we niet verstaan, verder gave / kei goede / best wel aardige (doorhalen wat niet van toepassing is) mogelijkheden. Ik sluit nu even af … mijn bier slaat dood.

Dag 2:

‘s-Ochtends lekker ontbeten in ons hotel Waldhaus Huldi. Rogier kreeg het rond 8:15 meteen aan stok met een Engelse chiriatrische patient (verkleed als schijndode trol) die hem er (en terecht) van beschuldigde zijn ei gestolen te hebben … duhhh. Natuurlijk kwam deze verwarde man verhaal halen aan onze tafel … “you stole my egg” … waar wij hem in gepast Zweeds van repliek dienden. Rogier was ondertussen even druk bezig de bordjes van het ontbijt te sorteren … the egg in question bleek overigens niet te vreten. Een advies was op zijn plaats: buy your own fucking chicken !

Auto gepakt en de Lötschenbergtunnel met de autotrein doorkruist om de Lauchernalp onveilig te maken. Dat de dag goed begonnen was wisten we al maar er moesten op de trein nog stickers op de dakkoffer worden aangebracht. Dat dit door onze achterbuurman niet werd gewaardeerd bleek uit het feit dat hij ons vriendelijk fdoch dringend verzocht plaats te nemen aangezien de ‘zug’ vertrok. Bij uitrijden werd ons duidelijk uit de bordjes dat het openen van deuren ten strengste verboden was … dan in het vervolg maar via de achterklep! Aangekomen op de Lauchernalp in het Lötschental troffen we niet veel mensen aan. Rogier merkte bij het aantrekken van de accessoires slim op dat aan de achterkant van de Seths een popnageltje zit en je daaraan de voor en achterkant kan onderkennen, dit was voor ons even een schok … wij maar denken dat de stand van de binding hierin bepalend was.

Even wat foto’s als bewijslast van door ons kapot geragde heupdiepe en bodemloze poeder !!! 🙂

Ollie

2x Rogier

Ollie weer

Ribo in de bocht

Na een ochtend en middag vreselijk beesten zitten we nu met spierpijn maar ook een grijs van oor tot oor aan het bier. Natuurlijk hebben we ook de nodige face shots meegemaakt … en als de sneeuw niet naar je gezicht komt dan gaat je gezicht gewoon naar de sneeuw. De onehundredandeighty blijft niet alleen voorbehouden aan ene Raymond van R., maar is met een ongewone flexibiliteit ook uitgevoerd door Ribo die letterlijk uit zijn bindingen is gelanceerd. Ook is tijdens een fotosessie de fotograaf door zijn model door overmatig enthousiasme (kon ook moeilijk anders) getorpedeerd … zie onderliggende foto van de accessoires die daarbij over een berghelling zijn verspreid … op zo’n 75 meter lager is goed te herkennen een helm en rechtsonder op ongeveer een 30-tal meters één zonnebril. Een extremere close-up was niet mogelijk.

.. zijn we nog meer kwijt ?

Dag 3:

Vandaag zijn we vertrokken vanuit hometown Adelboden richting Wallis. Voordat we onze uiteindelijke nachtbestemming bepaalden zijn we eerst wezen skien in Ovronnaz. De omstandigheden aldaar waren beneden regenachtig en boven de 1600meter sneeuw. Temperatuur boven 0 graden/celsius. Dit had tot gevolg dat de hoge pistes ‘s middags gesloten waren vanwege het slechte zicht. We moesten ons dus vermaken tussen de boompjes. Dat dit voor sommige mensen lastig bleek blijkt uit de volgende foto reportage …

Ons ‘slachtoffer’ heeft alles goed overleeft zoals je op de laatste plaat kunt waarnemen. Op dit moment zitten we in een motel in Martigny in afwachting van de dag van morgen. Dat het onbestendig is blijkt uit het feit dat de kou niet echt heeft doorgezet en dat hier temperaturen van rond de 15 graden in het dal nu normaal zijn. Op de berg is het dan nog steeds een graad of 4 à 5 en met neerslag betekent dat weer regen. Onze kleding is nu een beetje droog na het uitje in Ovronnaz (het sti(n)kt dus als een beerput op onze kamer) … maar een flinke slok Abricotine de Valais maakt de neus een stuk ‘dover’ en maakt tandpoetsen tot een overbodige bezigheidstherapie … daar gaat niets meer groeien !! Overigens … Rogier zit nu reeds aan zijn dag tax.

Laterrrrrrrr

Dag 4:

Vol verwachting en met de resten van Abricotine in ons systeem staan we op (welke môhgool heeft zomertijd bedacht?). We hadden gisteravond ons oog al laten vallen op Les Marécottes net boven Martigny. Daar aangekomen om een uur of 9 bleken we toch echt wel een van de eersten te zijn op dit stukje aarde … en de vlokken vielen scheutig ! Wat kan een zondagochtend toch mooi zijn. De liftpas was overigens lekker voordelig en dat had te maken met de seizoensluiting van dit skigebiedje. Een gondeltje waar 4 dwergen nog claustrofobies van zouden worden bracht ons naar ons startpunt. Hier ging slechts één stoeltjeslift omhoog, maar dit bleek ruimschoots voldoende … wat een speelparadijs voor mensen met planken. Glooiende hellingen, licht beboste stukken terrein en dat alles bedekt onder zo’n 30 cm puf. Volgens mij hebben we de zegen gehad van een of andere poederpaus. Dat het af en toe wat bewolkt was, waardoor we volle potentie van dit gebied niet geheel konden aanspreken, is eigenlijk een excuus om hier zeker terug te komen!

Onze roadtrip van 4 dagen kunnen we eigenlijk in één woord samenvatten: WEPOWDERED !!

Tralala de Tignes

Geen nieuws is goed nieuws om maar eens met die dooddoener te beginnen!

Maar ondertussen is een zes man sterke MM crew neergestreken in het überzonnige Tignes. En aangezien wij dadelijk weer een paar kilo savoyaardse kaas naar binnen gaan schuiven: het is hier prima.. later een betere update!

PS: veel zon, geen poeder… we werken dus vooral aan onze carving skills! 🙂